Τους Πεταλιούς τους ταξιδέψαμε πολλές φορές ως ομάδα, κατά τα προηγούμενα χρόνια. Ο περίπλους του συμπλέγματος μας έφερνε πάντα όλους πιο κοντά. Πριν από λίγους μήνες σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ωραία ιδέα να το επιχειρήσουμε εκ νέου, αυτή τη φορά όμως με διττό σκοπό. Και να ξαναζήσουμε τα παλιά αλλά και να διευρύνουμε τη σύνθεση της ομάδας που θα συμμετείχε στο εγχείρημα. 20 κωπηλάτες σε 19 σκάφη έκαναν το εγχείρημα αυτό πραγματικότητα. Γράφουν οι Άγγελος Χριστοφίδης, Αντώνης Σωτηρόπουλος και Ειρήνη Τσαγκαροπούλου.
Δρ Άγγελος Χριστοφίδης
Σε αυτή την αναβίωση του περίπλου, για το 2024, στόχος μας ήταν καταρχάς να το ξαναζήσουμε ως ομάδα. Κατά δεύτερον, να δώσουμε τη δυνατότητα συμμετοχής και στους μαθητές μας που ολοκλήρωσαν τη βασική τους εκπαίδευση καθώς και σε όσους κωπηλάτες μας εμπιστεύθηκαν για την απόκτηση του σκάφους τους, κατόχους Rebel, Aquarius και Natseq. Μια ανταπόδοση της εμπιστοσύνης τους κι ένα μικρό δώρο από εμάς. Θα ήταν μια ευκαιρία οι μεν να δουλέψουν έμπρακτα ορισμένα από όσα έμαθαν στις εκπαιδεύσεις, οι δε να απολαύσουν τα σκάφη τους, άπαντες ζώντας ταυτόχρονα τη γοητεία ενός μικρού εξπεντίσιον. Την ιδέα την αγκάλιασαν όλοι. Και οι συναθλητές μας στην ομάδα, με τους οποίους κάναμε τον περίπλου τα προηγούμενα χρόνια και μας συνδέουν δυνατοί δεσμοί φιλίας και βεβαίως οι νέοι συμμετέχοντες. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν και η συμβολή των Open Sea Dreamers, τόσο στον σχεδιασμό και την επιμελητεία του εγχειρήματος, όσο και έμπρακτα κατά την πλεύση.
Από την αρχή αποφασίσαμε η συμμετοχή να είναι δωρεάν για όλους. Ξεκινήσαμε να το σχεδιάζουμε από νωρίς. Όπως πάντα, τίποτα δεν θα αφηνόταν στην τύχη σε ό,τι αφορά την ασφάλεια των συμμετεχόντων. Όμως, πέραν της ασφάλειας, ήταν πολύ σημαντικό και να περάσουν όλοι όμορφα. Κάναμε και για αυτό ό,τι περνούσε από το χέρι μας. Ήδη από τις προηγούμενες μέρες, φροντίσαμε το θέμα του φαγητού. Ένα μικρό εξπεντίσιον όπως αυτό είναι σαν μια μικρή γιορτή. Παραγγείλαμε φρέσκα ψάρια και κρέατα, όλα στον πάγο για να συντηρηθούν μέχρι τη νύχτα του Σαββάτου, όπου θα έμπαιναν στα κάρβουνα. Την Παρασκευή πριν τον απόπλου πραγματοποιήθηκε ο έλεγχος του εξοπλισμού, πήραμε μια τελευταία μετεωρολογική πρόγνωση και Σάββατο πρωί ξεκινήσαμε οδικώς για το πρωινό ραντεβού μας στην παραλία του Μαρμαρίου, στη Νότια Εύβοια. Από εκεί θα δινόταν ο απόπλους.
Το να βλέπεις 19 σκάφη παρατεταγμένα και 20 κωπηλάτες να ετοιμάζονται για μια κοινή πλεύση δεν είναι και το πιο συνηθισμένο θέαμα, ειδικά για τα ελληνικά δεδομένα. Όμως αυτό ήταν το θέαμα στο Μαρμάρι, το πρωινό εκείνου του Σαββάτου, στην παραλία που απλώνεται στην νότια πλευρά του κόλπου, απέναντι απ’ το λιμάνι. Με την Ειρήνη Τσαγκαροπούλου και τον Σπύρο Κασούρα από το Κωπηλατικό Παρεάκι, φτάσαμε πρώτοι στο σημείο συνάντησης και αρχίσαμε να ξεφορτώνουμε. Λίγα λεπτά μετά άρχισαν να καταφθάνουν και οι υπόλοιποι. Από την ομάδα οι συναθλητές μας, ο Γιάννης Θεοδωρίδης και η Βάσω Μαυρομμάτη, η οικογένεια Παπαπαναγιώτου, Γιάννης, Βάσω και Βαγγέλης, ο Φώτης Θωμάς και ο Παναγιώτης Κουνιάρης με το ξύλινο χειροποίητο Tiktaalik. Από την ομάδα και τους OSD ο Αντώνης Σωτηρόπουλος, μαζί με την υπόλοιπη ομάδα των OSD, τον Σωτήρη Ζαχόπουλο και τη Σίντυ Περράκη. Από τους μαθητές μας, έδωσαν το παρών οι Σάμυ Ταμάμ, Γιάννης Κάπος, Μιχάλης Τσομπάνογλου, Ηλίας Χλης Καλογερόπουλος, Ευρυδίκη Μπουκάκη, Ανδρέας Ψυχάς και Χαρά Βαρκανίτσα.
“Δεν είναι εύκολο να ταιριάξει μια τόσο μεγάλη παρέα, ειδικά αν το εγχείρημα προϋποθέτει και συνεργασία μεταξύ των μελών. Σημαντικό ρόλο, όμως, έπαιξε το γεγονός ότι όλοι οι κωπηλάτες ήταν άνθρωποι ευγενείς, με αρχές και θετικό πνεύμα.”
Καθώς ξεκίνησαν οι προετοιμασίες, το χαρούμενο κλίμα έδωσε τον τόνο για τα όσα θα ακολουθούσαν. Τα καγιάκ, πλαστικά και συνθετικά, το καθένα στα δικά του όμορφα χρώματα, άρχισαν να παίρνουν τη θέση τους, το ένα δίπλα στο άλλο, μαζί με τον εξοπλισμό. Κουπιά, σωστικά, τσάντες και τσαντάκια, προμήθειες, κατασκηνωτικά, όλα άρχισαν να τακτοποιούνται. Έγιναν και οι πρώτες συστάσεις μεταξύ όσων δεν γνωρίζονταν ήδη. Είναι πολύ όμορφο που ξαναβρισκόμαστε μαζί όλη η ομάδα και που, επιπλέον, θα έχουμε μαζί μας και νέους κωπηλάτες. Η αίσθηση της παρέας δυναμώνει όλο και περισσότερο όσο περνάει η ώρα. Τα σκάφη φορτώνονται μέχρι τα μπούνια. Έπρεπε να βολέψουμε και τις προμήθειες που ήταν κάμποσες. Πάνω από 11-12 κιλά κρέας και άλλο τόσο ψάρι, μαζί με το ψωμί και άλλα τρόφιμα, συν 10 κιλά κάρβουνα για τη φωτιά, συν τις σχάρες κ.λπ. Τα φορτία μοιράστηκαν. Το μεγαλύτερο μέρος το επωμίστηκαν τα βαπόρια Natseq και Sea Ghost.
Ο Νότιος Ευβοϊκός φημίζεται για τον απρόβλεπτο χαρακτήρα και τα ξεσπάσματά του. Δεν παίζεις μαζί του. Όμως, τώρα κατά τη διάρκεια αυτού του 2ημέρου θα είχε κυρίως μπουνάτσα, με ένα πολύ μικρό και σύντομο φρεσκάρισμα στη διάρκεια της μέρας. Αφότου ετοιμάστηκαν τα σκάφη, είπαμε μερικά πράγματα για τα μέτρα ασφαλείας και τον τρόπο που θα κινούμασταν στο νερό. Ο καθένας μίλησε λίγο για τον εαυτό του, ώστε όλα τα παιδιά να γνωριστούν καλύτερα μεταξύ τους. Πλοηγός θα αναλάμβανε ο Βαγγέλης και ουραγός ο Αντώνης, ώστε να διατηρείται ο έλεγχος όλης της ομάδας, τόσο μπροστά, όσο και στα μετόπισθεν. Από την πλευρά μου, ο στόχος ήταν να διατηρώ επαφή με όλο το γκρουπ, με διαρκή αλλαγή θέσεων και συνεχή επικοινωνία μέσω VHF τόσο με τον Βαγγέλη όσο και με τον Αντώνη.
Δεν είναι εύκολο να ταιριάξει μια τόσο μεγάλη παρέα, ειδικά αν το εγχείρημα προϋποθέτει και συνεργασία μεταξύ των μελών. Ο καθένας έχει τον δικό του χαρακτήρα, τις δικές του καταβολές, αθλητικές και μη, και τον δικό του τρόπο να συνδέεται με τους υπόλοιπους. Αποτελεί, συνεπώς, μία πρόκληση και ένα ζητούμενο για όλους το να δημιουργηθεί μία καλή επικοινωνία και μια αρμονική συνεργασία, τόσο μέσα στο νερό, όσο και στη στεριά. Προς αυτή την κατεύθυνση σημαντικό ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι όλοι οι κωπηλάτες ήταν άνθρωποι ευγενείς, με αρχές και θετικό πνεύμα. Κωπηλατικά, όλοι είχαν δουλέψει στο επίπεδο που απαιτείται για ένα μικρό 2ήμερο tour των 15 μιλίων, με ήπιες συνθήκες μέχρι 2 μποφόρ. Σε κάθε περίπτωση, όμως, αν κάποιος κουραζόταν παραπάνω, είχαμε λάβει όλα τα μέτρα ώστε να τον στηρίξουμε κωπηλατικά, χωρίς ιδιαίτερες παρενέργειες για το υπόλοιπο γκρουπ.
Κατά τις 11:30 πήραμε απόπλου. Η θάλασσα γέμισε σκάφη. Ο μικρός στόλος κινήθηκε παράκτια μέχρι τη χρυσαφένια παραλία της Μεγάλης Άμμου. Από εκεί διασχίσαμε τον μικρό δίαυλο πιάνοντας στη βόρεια ακτή του Χερσονησίου, του δεύτερου μεγαλύτερου νησιού του συμπλέγματος. Έχει μια γλυκιά ζέστη, ιδανική. Δεν μπορούσα να φανταστώ καλύτερες συνθήκες για αυτό το εγχείρημα. Όλοι κωπηλατούν αρμονικά. Μικρές τριάδες και τετράδες σχηματίζονται. Είναι τόσο αβίαστη η κωπηλασία ενός καγιάκ, εκεί γύρω στους 2,5-3 κόμβους, που μπορείς άνετα και να μιλάς με τους διπλανούς σου, κάνοντας ταυτόχρονα κουπί. Κατά διαστήματα υπάρχει μια μικρή καθυστέρηση στους πιο πίσω αλλά δεν βιαζόμαστε. Έχουμε όλη τη μέρα μπροστά μας. Αυτά τα μικρά νησάκια του συμπλέγματος των Πεταλιών είναι η χαρά του καγιάκερ. Οι αποστάσεις μεταξύ τους είναι πολύ μικρές και τις διασχίζεις εν ριπή οφθαλμού. Δεν χρειάζεσαι ούτε μηχανή, ούτε μεγάλο σκάφος. Δεξιά μας η Λαμπερούσα, το Αυγό και το Μακρονήσι. Αριστερά μας το Τραγονήσι. Μπροστά η Μεγαλόνησος, που είναι και ο τελικός προορισμός μας.
Μετά από σχεδόν τρεις ώρες πλεύσης και έξι μίλια, βγήκαμε για ένα διάλειμμα, σε μια μικρή παραλία με χοντρό βότσαλο στη δυτική ακτή της Μεγαλονήσου. Είναι ένας γιαλός που μοιάζει σαν να βγήκε από ταινία του Ταραντίνο. Ξύλα ξεραμένα από τον ήλιο και την αλμύρα, μερικά οστά ζώων, κομμάτια πίσσας και σκουπίδια που ξέβρασε ο νοτιάς. Πάσης φύσεως νοστιμιές βγήκαν από τα ταμπούκια των σκαφών. Φρούτα, ξηροί καρποί, μπισκότα, τυροπιτάκια, σάντουιτς, μαζί με χυμούς και άφθονο νερό. Όλοι προσφέρουν σε όλους. Μετά από καμιά ώρα ξαναμπήκαμε στα σκάφη για να διανύσουμε το τελευταίο 1,5 μίλι μέχρι τη μεγάλη παραλία στη νότια πλευρά του νησιού.
“Υπάρχει μια χαλαρή ατμόσφαιρα, μια ανεμελιά και μια έντονη αύρα από Αιγαίο. Νιώθω χαρά που περνάμε καλά αλλά και μια θλίψη για το μέλλον αυτής της αγνής παραλίας.”
Σε αυτό το τελευταίο κομμάτι, ο καιρός φρέσκαρε ελαφρώς. Κάθε τόσο έρχονται και μερικά μεγάλα απόνερα από τα βαπόρια της Ανδροτηνομυκονίας, που πηγαινοέρχονται από Ραφήνα, περνώντας λίγα μόλις μίλια μακριά μας. Όλοι κρατάνε καλά και οι πλώρες σιγά σιγά αρχίζουν να σημαδεύουν τη μεγάλη παραλία. Φτάσαμε. Είμαστε μόνο εμείς και μια παρέα με ένα ταχύπλοο στη μια άκρη, που ετοιμάζονται κι αυτοί για διανυκτέρευση.
Η μέρα είναι ακόμα μεγάλη. Τα σκάφη βγαίνουν έξω. Ορισμένοι παραμείναμε στο νερό για λίγο παιχνίδι. Ρολ και διάφορες ασκήσεις. Πριν πέσει το φως ξεκινήσαμε τις ετοιμασίες για τη διανυκτέρευση. Το θέμα της μουσικής ανέλαβε ο Κάπος, που θα εκτελούσε χρέη DJ, έχοντας φέρει μαζί του και ένα μεγάλο, φορητό ηχείο. Αρχίσαμε να φτιάχνουμε και την εστία, όπου θα βάζαμε πάνω κρέατα και ψάρια. Υπάρχει μια χαλαρή ατμόσφαιρα, μια ανεμελιά και μια έντονη αύρα από Αιγαίο. Νιώθω χαρά που περνάμε καλά αλλά και μια θλίψη για το μέλλον αυτής της αγνής παραλίας. Έχει ήδη παραχωρηθεί σε μία κοινοπραξία και πρόκειται να χτιστεί εδώ μια πολυτελής ξενοδοχειακή μονάδα, στην οποία θα έχουν πρόσβαση μόνο οι ευκατάστατοι ένοικοι. Όσο δεν αντιστεκόμαστε, όλο και περισσότερες παραλίες θα χάνουν τον δημόσιο χαρακτήρα τους. Η πρόσβαση στη θάλασσα και στις ακτές θα επιτρέπεται μόνο σε όσους μπορούν να την ακριβοπληρώσουν. Ζούμε, ίσως, τις τελευταίες μέρες μίας εποχής που χάνεται.
Η φωτιά άναψε. Κάθε τόσο μπαίνουν και λίγα κάρβουνα για να την κρατάμε ζωντανή. Ο Κάπος έχει βάλει βαριά λαϊκά. Ο σεφ Μιχάλης ανέλαβε το ψήσιμο και οι υπόλοιποι βοηθάμε. Βγήκαν και μερικές μπύρες και μοιραστήκαν. Καθόμαστε όλοι γύρω από τη φωτιά. Γιάννης Παπαπαναγιώτου και Φωτάρας, σαν σεβάσμιοι βετεράνοι, χαμογελούν με ευχαρίστηση, βυθισμένοι στα σπαστά, αναπαυτικά καρεκλάκια τους, πετώντας κάθε τόσο ατάκες που βγάζουν γέλιο. Οι πρώτες τσιπούρες έτοιμες για σερβίρισμα. Καλύτερα δεν γινόταν. Μετά μπήκαν και τα κρέατα, καλαμάκια χοιρινά, πανσέτες και λουκάνικα. Μοναδικές πηγές φωτός μέσα στο σκοτάδι της νύχτας, η φωτιά, τα φώτα των πλοίων που φαίνονται από μακριά, τα αστέρια και οι φακοί κεφαλής. Κάθομαι δίπλα στον Γιάννη και τη Βάσω και τα λέμε. Βλέπω παραδίπλα τον Κασούρα σε μεγάλα κέφια. Όλη η παρέα το διασκεδάζει. Ο Βαγγελάρας, με μάτι που γυαλίζει, είναι έτοιμος να μπει στο σκάφος μέσα στη νύχτα και να τραβήξει μια 20άρα μίλια έτσι για ξεκάπνισμα. Από μουσικής πλευράς, ευτυχώς ο Κάπος το γύρισε σε Μητροπάνο. Σκάσαμε στο φαΐ. Έμεινε και αρκετό. Θα το βάλουμε στα ταπεράκια για την επομένη. Σβήνουμε και τα τελευταία εναπομείναντα κάρβουνα και μαζευόμαστε για ύπνο.
Το πρωί μας ξυπνά το φυσικό φως του ήλιου. Ορισμένοι έχουν φέρει μαζί τους γκαζάκια και άλλοι κάτι ωραίες φορητές εσπρεσιέρες. Ποιος είπε ότι και οι καγιάκερ δεν δικαιούνται μερικές μικρές πολυτέλειες; Ένα ζεστό, πρωινό καφεδάκι μαζί με κουλούρια, μπισκότα και κρουασάν είναι ό,τι πρέπει. Τα σκάφη έχουν αποκτήσει μια ματ επίστρωση στο ντεκ, από την πρωινή υγρασία. Μαζέψαμε όλα τα απορρίμματα σε μια μεγάλη μαύρη σακούλα και αρχίσαμε σιγά σιγά να τακτοποιούμε και τα πράγματά μας για την επιστροφή. Η θάλασσα είναι θαυμάσια.
Ανεβαίνουμε την ανατολική κόστα της Μεγαλονήσου. Μικρό διάλειμμα στο παραλιάκι με τα αρμυρίκια, απέναντι από τις ιχθυοκαλλιέργειες. Εδώ είχαμε διανυκτερεύσει πριν από 5-6 χρόνια, με ένα βαρομετρικό χαμηλό να περνάει ξυστά. Ήταν ωραία και τότε. Όλοι μαζί κάτω από έναν μουσαμά, με ψιλόβροχο και βαριά συννεφιά, και μετά πάλι όλοι γύρω από τη φωτιά για ζεστασιά, κουβέντα και φαγητό. Λίγα μίλια έμειναν για την ολοκλήρωση του περίπλου. Μπήκαμε μέσα στον δίαυλο, ανάμεσα σε Μεγαλόνησο και Χερσονήσι, περάσαμε νότια από το Τραγονήσι και λίγο μετά αγγίξαμε την ακτή της Εύβοιας. Κατά τη μιάμιση το μεσημέρι βγήκαμε στην παραλία του Μαρμαρίου, από όπου είχαμε ξεκινήσει. Ο περίπλους των Πεταλιών ολοκληρώθηκε. Μαζευτήκαμε όλοι μπροστά από τα σκάφη για μια τελευταία αναμνηστική φωτογραφία. Άλλη μία όμορφη σελίδα προστέθηκε στο βιβλίο των θαλασσινών, κωπηλατικών εμπειριών. Το καγιάκ μας έφερε όλους πιο κοντά, για μία ακόμη φορά. Νέες φιλίες γεννήθηκαν, νέα σχέδια αναδύθηκαν, κοινές αναμνήσεις σχηματίστηκαν. Και του χρόνου, όλοι μαζί, εδώ, σε αυτά τα νερά στα οποία γεννήθηκε η ίδια η ομάδα.
Αντώνης Σωτηρόπουλος
Είχε αρχίσει να βραδιάζει και με τον Άγγελο καθόμασταν στο κατάστρωμα συζητώντας τις τελευταίες λεπτομέρειες για τη 14η αποστολή μας, τον περίπλου Αμοργού. Ξαφνικά τον ακούω να μου λέει: «Εκείνη την εξόρμηση στους Πεταλιούς που λέγαμε για Σεπτέμβρη, λέω να το κάνουμε ανοιχτό, ώστε να συμμετέχουν τα μέλη από τις ομάδες μας SEGT και OSD, οι κάτοχοι Rebel, Αquarius και Natseq και οι μαθητές μας». Η αλήθεια είναι ότι εκείνη την ώρα δεν έδωσα και πολλή σημασία στα λόγια του γιατί το μυαλό μου ήταν εστιασμένο στην Αμοργό. Όταν όμως κάναμε την ίδια συζήτηση κατά την επιστροφή μας με το ίδιο καράβι, κατάλαβα ότι το εννοούσε και άρχισα να σκέφτομαι τι θα έπρεπε να γίνει για να μπορέσει να ολοκληρωθεί με επιτυχία και αυτό το εγχείρημα.
Αρχικά με έναν πολύ γρήγορο υπολογισμό συνειδητοποίησα ότι ο αριθμός των ατόμων που θα συμμετείχαν μπορεί να ξεπερνούσε και τους 20, κάτι που ανέβαζε αρκετά την πολυπλοκότητα του όλου εγχειρήματος. Έχουμε βγάλει αρκετές φορές πολλά άτομα στο νερό αλλά εδώ συζητάγαμε κάτι άλλο. Ένας περίπλους διήμερος σε τέτοια έκταση θα ήταν κάτι που δεν είχε ξαναγίνει. Αφού λοιπόν γυρίσαμε στις έδρες μας ξεκίνησε η διαδικασία του σχεδιασμού. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η όποια επιτυχία των θαλασσινών εγχειρημάτων μας είναι απόλυτα συνυφασμένη με τον σωστό σχεδιασμό. Οπότε, ξεκινήσαμε να το επικοινωνούμε με τα υπόλοιπα παιδιά, τα οποία αγκάλιασαν την ιδέα με θέρμη και έτσι πράγματι οι αρχικές συμμετοχές ξεπέρασαν τις 20.
Οι Open Sea Dreamers αριθμούσαν ήδη 9 συμμετοχές και συμπεριλαμβανομένου ενός ακόμα σκάφους που έπρεπε να φέρουμε στην Ειρήνη, τα προβλήματα του σχεδιασμού ξεκίνησαν από νωρίς. Έπρεπε να μεταφέρουμε 10 σκάφη στη Ραφήνα οπότε η ιδέα της μεταφοράς τους με τα αυτοκίνητα μας δεν ήταν καλή. Στήθηκε λοιπόν ένας αγώνας δρόμου προκειμένου να ολοκληρώσουμε τη μετασκευή και την αδειοδότηση ενός τρέιλερ, που μας είχε παραχωρήσει η Σίντυ μας και αφού το ολοκληρώσαμε σειρά πήρε ο σχεδιασμός για την τροφοδοσία της ομάδας. Εδώ τα πράγματα αποδείχτηκαν πιο εύκολα, αφού όλα τα παιδιά είχαν τη διάθεση να προσφέρουν τρόφιμα. Ψάρια, κρέατα, πίτες και πολλά άλλα αγοράστηκαν μια μέρα πριν και φορτώθηκαν στα αυτοκίνητα. Όλα ήταν έτοιμα και Σάββατο πρωί είκοσι χαρούμενοι κωπηλάτες, άλλοι από Ραφήνα με το πλοίο και άλλοι από Ερέτρια οδικώς, θα συναντιούνταν στο Μαρμάρι της Νότιας Εύβοιας. Τα σκάφη παρατάχθηκαν στην ακτή, τα ταμπούκια γέμισαν προμήθειες, ένα μικρό ζέσταμα, μερικά λόγια για την πλεύση και ήμασταν έτοιμοι να ξεκινήσουμε.
Εγώ, ο Βαγγέλης και ο Άγγελος αναλάβαμε την πλοήγηση της ομάδας. Τόσα πολλά άτομα, διαφορετικής δυναμικότητας, δεν είναι εύκολο να συντονιστούν στο νερό, όμως το ομαδικό πνεύμα και η εμπειρία των πιο παλιών μελών έδειξαν ότι αν το θες όλα γίνονται. Μετά από μερικές ώρες υπέροχης πλεύσης σε γαλαζοπράσινα νερά μοναδικής ομορφιάς, φτάσαμε στην παραλία που θα μας φιλοξενούσε το βράδυ. Λίγα ρολ, παιχνίδι στην ακτή και αρχίσαμε τις ετοιμασίες. Καμιά δεκαριά σκηνές στήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ και περάσαμε στα απαραίτητα για το δείπνο. Κάποιοι άναψαν φωτιά ενώ άλλοι ετοίμαζαν τα φαγητά, όλα δούλευαν τέλεια σαν μια καλοσυντονισμένη ορχήστρα. Μουσική και λίγο τσιπουράκι βοήθησαν να χαλαρώσουμε ενώ όλη η διαδικασία εξελισσόταν με εκπληκτικούς ρυθμούς και σε λίγη ώρα τρώγαμε γύρω από τη φωτιά, γεμάτοι ικανοποίηση και χαρά που βρισκόμασταν εκεί.
“Σίγουρα τέτοια εγχειρήματα κοστίζουν σε χρόνο, τρέξιμο, χρήματα και η κούραση είναι μεγάλη, αλλά όταν βλέπεις μια τόσο μεγάλη παρέα να ολοκληρώνει μια διήμερη θαλασσινή εξόρμηση και όλοι να είναι ευτυχισμένοι, ξέρεις ότι όλα αυτά άξιζαν τον κόπο.”
Θαλασσινές ιστορίες από τα παλιά, αστεία και όνειρα για το μέλλον μονοπώλησαν τις συζητήσεις μας. Αφού τελειώσαμε και μαζέψαμε τα σκουπίδια μας σε πλαστικές σακούλες που θα μεταφέραμε στα σκάφη την επόμενη ημέρα πήγαμε στις σκηνές μας για ύπνο. Συνήθως, όταν βρίσκομαι για διανυκτέρευση σε παραλίες που επισκέφτηκα με το καγιάκ, η ηρεμία και η προσωπική γαλήνη είναι τέτοια που με το που κλείνω τα μάτια μου κοιμάμαι. Σε αυτή την περίπτωση, η υπερένταση της όλης διοργάνωσης με έκανε να συλλογίζομαι κοιτώντας τα αστέρια στον ουρανό. Πόσα πράγματα έγιναν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, πόσοι φίλοι μας ακολούθησαν σε αυτό το ταξίδι, τι μας επιφυλάσσει το αύριο. Με αυτές τις σκέψεις έπεσα στην αγκαλιά του Μορφέα. Την επόμενη το πρωί σηκωθήκαμε, μαζέψαμε τα κατασκηνωτικά και πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Σε ένα εξίσου ειδυλλιακό περιβάλλον, τα σκάφη μας έσκιζαν τα πανέμορφα αυτά νερά για να επιστρέψουμε εκεί όπου όλα ξεκίνησαν, μια ημέρα πριν. Πόσα χρώματα ομόρφυναν το γαλάζιο καμβά της θάλασσας εκείνη τη μέρα. Έβλεπα τα χαμόγελα των παλιών και νέων ναυτικών συντρόφων και συλλογιζόμουν πως αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή όλων.
Σίγουρα τέτοια εγχειρήματα κοστίζουν σε χρόνο, τρέξιμο, χρήματα και η κούραση είναι μεγάλη, αλλά όταν βλέπεις μια τόσο μεγάλη παρέα να ολοκληρώνει μια διήμερη θαλασσινή εξόρμηση και όλοι να είναι ευτυχισμένοι, ξέρεις ότι όλα αυτά άξιζαν τον κόπο. Εξάλλου αυτή είναι και η ουσία του θαλάσσιου καγιάκ. Να μπορείς να μοιράζεσαι τέτοιες στιγμές με τους φίλους σου, στα πιο όμορφα μέρη που δύσκολα θα επισκεπτόσουν με άλλο μέσο. Αφού φορτώσαμε τα σκάφη και χαιρετηθήκαμε, δώσαμε την υπόσχεση να καθιερώσουμε κάθε χρόνο αυτή την εξαιρετική εξόρμηση. Και με μια γλυκιά λύπη πήραμε το καράβι του γυρισμού…
Ειρήνη Τσαγκαροπούλου
Όταν γεννήθηκε η ιδέα για το Κωπηλατικό Παρεάκι, το 2019, είχαμε στο μυαλό μας αυτό ακριβώς που ζήσαμε στους Πεταλιούς. Μια μεγάλη παρέα από ενθουσιασμένους κωπηλάτες, που συναντιούνται και κωπηλατούν μαζί. Στόχος μας δεν ήταν μόνο να ανακαλύψουμε νέες παραλίες ή να κάνουμε τον γύρο όλων των νησιών, αλλά και να χαρούμε τη θάλασσα με το καγιάκ, να γνωρίσουμε φίλους από όλο τον κόσμο, να μοιραστούμε τις εμπειρίες και τις ιδέες μας, να κατασκηνώσουμε κάτω από τα αστέρια και να ζήσουμε στο έπακρο την εμπειρία της επαφής με τη φύση.
Περνώντας όμως ο καιρός, διαπιστώσαμε πως ήταν λίγοι εκείνοι που μας ακολουθούν στις εξορμήσεις μας. Είτε λόγω έλλειψης ελεύθερου χρόνου, είτε λόγω εργασιακών και οικογενειακών υποχρεώσεων, είτε λόγω οικονομικών δυσχερειών. Μα ο κυριότερος λόγος πιστεύω ότι ήταν η πεσμένη ψυχολογία μετά την πανδημία. Και είναι στ’ αλήθεια η απομάκρυνση από τη φύση και η αποκοπή από τη θάλασσα ικανή να μας ρίξει την ψυχολογία.
Όταν ο Άγγελος μας τηλεφώνησε και μας μίλησε για την ιδέα του διημέρου στους Πεταλιούς, στην κυριολεξία πετάξαμε από χαρά. Ο δρόμος από την Πρέβεζα για τη Νότια Εύβοια ήταν μακρύς αλλά δεν μας κούρασε. Μόλις φτάσαμε στην παραλία έξω από το Μαρμάρι, ξεκίνησαν οι ετοιμασίες αναχώρησης. 18 μονοθέσια και ένα διθέσιο καγιάκ παρατάχθηκαν δίπλα δίπλα με τα ζωηρά τους χρώματα να καθρεφτίζονται στα ήσυχα νερά του κόλπου. 20 ενθουσιασμένοι κωπηλάτες ντυθήκαμε με τα «καγιακικά» μας και φορτώσαμε τα μπαγκάζια μας στα σκάφη.
Η Σίντυ μας έκανε γιόγκα κι ο Άγγελος μας καλωσόρισε και μας μίλησε για τη διαδρομή του διημέρου.
Το όνειρο είχε πάρει σάρκα και οστά…
Σαλπάραμε…
Υ.Γ. Εν αναμονή της επόμενης διοργάνωσης καγιάκ!